De Top 2000 was in volle gang op de radio, en een van de verzoeknummers was “Wish You Were Here” van Pink Floyd. Het bleek onze gezamenlijke liefde voor dit nummer te zijn.

In de familie app kwam steeds vaker het bericht dat Paul met de gele taxi werd opgehaald voor een ritje naar het ziekenhuis. Hij leed aan spierdystrofie (Duchenne) en beetje bij beetje werd zijn zelfstandigheid van hem afgenomen. Maar zijn gevoel voor humor bleef onaangetast.

Je kunt je de spanning bij zijn ouders, broer, zus, familie en vrienden wel voorstellen. Je weet namelijk nooit wanneer de ademhaling- en hartspier het uiteindelijk zouden begeven. Elke keer als de gele taxi weer in aantocht was, rees de vraag of hij erdoorheen zou komen. Deze keer kwamen de ambulancebroeders te laat, en was Paul niet meer te redden. Dit was het onvermijdelijke moment waarvan iedereen wist dat het zou komen.

De dag van de uitvaart kenmerkte zich door herfstachtige kleuren aan de bomen. Het was de voorbode van een kille en grauwe winter. Het vallen van de bladeren leek bijna synoniem met het wegvallen van de zorgzame druk die bij de nabestaanden op hun schouders had gelegen.

Hij werd in zijn eigen bus opgehaald vanaf de plek waar hij opgebaard lag. De rijplanken gingen uit, de kist werd erin geplaatst, en zo ging de reis naar het crematorium. Hier bracht een deken van warme speeches alle liefde samen. Zijn soulmates, buddy, verzorgenden, vrienden en familie waren er om hem een afscheid te geven met de muziek waar hij zo van hield. In de grote aula werd het nummer “Wish You Were Here” gespeeld, dat voor altijd verbonden zal blijven aan mijn herinneringen en de uitvaart van Paul.

Ja, er was en is verdriet. Maar oog in oog, met handen op de kist, wisten ze: “Het is volbracht.”

Als ‘koude kant’ van de familie kennen ze mij vooral als de man met de camera tijdens feesten en partijen. Ik begrijp overigens goed waarom het vaak wordt afgeraden om een familielid te vragen voor uitvaartfotografie. De emotionele betrokkenheid kan het lastig maken om professioneel en objectief te blijven. Toch denk ik dat het in dit geval anders lag.

Als ervaren afscheidsfotograaf weet ik momenten met respect en aandacht vast te leggen, en als familielid ken ik de mensen en hun wensen goed. Het antwoord op de vraag of ik zijn uitvaart vast zou leggen, was bijna vanzelfsprekend. Dit was het enige wat ik nog voor hem en zijn nabestaanden kon betekenen.

Een afscheid vastleggen is niet zomaar een taak; het is een waardevolle manier om herinneringen levend te houden en steun te bieden in het rouwproces. Heb je vragen over hoe afscheidsfotografie hierbij kan helpen? Ik sta altijd klaar om met je mee te denken en je wensen te bespreken.

Dennis Lieffering, reportage fotograaf