Een week, dat is de periode na het overlijden die je hebt om een uitvaart te regelen. Slechts een handjevol mensen heeft zijn of haar wensen op papier gezet, zodat de nabestaanden precies weten wat er moet gebeuren. Soms bij ziekte komt het besef hoe de uitvaart vorm moet krijgen, maar vaak wordt dit gespreksonderwerp vooruitgeschoven, of komt het er helemaal niet van.

En dan is daar ineens die ene week. De dood komt dan toch onverwacht en begint de achtbaan van emoties. Het is een week van verdriet, intense gevoelens, en een oneindige lijst aan dingen die geregeld moeten worden – zelfs als je van tevoren al veel hebt doorgesproken en op papier gezet. Iedereen doet zijn uiterste best om er een liefdevol en waardig afscheid van te maken.

Het lijkt eigenlijk wel een beetje op een bruiloft. Alleen de uitnodigingen worden rouwkaarten, een feestlocatie verandert in een uitvaartcentrum, de rouwkrans vervangt het bruidsboeket. De trouwauto wordt een rouwauto, en de getuigen van het huwelijk worden de dragers van de kist. De mooie speeches over een lang en gelukkig leven worden anekdotes en odes aan de veel te vroeg overleden hoofdpersoon. Kinderen steken kaarsen aan in plaats van met confetti te strooien, de bruidsuikers bij vertrek na de ceremonie maken plaats voor aandenken aan het goede leven. De erehaag met rijst verandert in een stoet met applaus. Zo zijn er nog veel meer overeenkomsten te bedenken, en vergeet je de fotograaf niet?

En dat allemaal in die ene week, terwijl je sterk probeert te zijn voor je kinderen en andere naasten die ook met hun verdriet worstelen. Veel momenten gaan langs je heen; je leeft in een roes, en je beseft eigenlijk niet hoe mooi het afscheid was.

Dan is de uitvaart een paar weken geleden. Het gewone leven moet weer vorm krijgen, en plots is het stil. De kinderen pakken hun leven weer op, zonder zich te realiseren dat het gemis aan die kleine dingen die je samen met je vader beleefde, alleen maar groter zal worden naarmate ze ouder worden.

Gelukkig had de weduwe een goede vriendin. Haar cadeau voor de familie: een fotograaf om de uitvaart vast te leggen, net zoals je dat bij een bruiloft zou doen.

Bij het bladeren door het album gaat haar hand over de foto’s, alsof ze wil voelen hoe mooi het was. Nu ziet ze de omvang van alle liefde en de momenten om haar heen. Langzaam slaat ze de laatste pagina om, sluit de dikke kaft, en zucht zachtjes: “Ja, heel mooi!”

Het is stil aan tafel. De tranen rollen over haar wangen, net zoals bij mij tijdens het uitzoeken en bewerken van de foto’s. Ze geeft me een dikke knuffel en ik ga naar huis. Ik weet dat ik iets tastbaars en waardevols heb achtergelaten voor later. Ik gun iedereen een vriend of vriendin die als cadeau een fotograaf inhuurt voor een uitvaart.

Wil je weten wat ik hierin kan betekenen of denk je eraan om dit cadeau te geven?

Stuur me gerust een bericht op dennis@lieffering.com